efkar

Ben efkardan önümü göremiyorum, senin bana dediklerine bak.
Her taraf duman, kapıyı açamıyorum. Kendim dahil, kimseye gidemiyorum.
Kafamın içinde yolları doğrultamıyorum, gelenlere gidenlere dikkatle bakıyorum, kimsede seni göremiyorum.
Tek bi şarkıdır, yıllar oldu dinliyorum. Kasvetse kasvet, odama balkonuma beynime çöktü.
Felsefenin dandik bi dalı gibi hissediyorum, netliğe ulaşamıyorum.

Söyle onlara, bana dokunmasınlar, sevmiyorum.
Hepsiyle konuş, hepsini uzak tut benden, yıllardır bunun savaşını veriyorum.
Vaktimin çoğunu buralarda harcadım, artık yerin dibine girmek istiyorum.
Sözde benim içindi gök, düştüğüm menzile dön bi bak, yurdumu hala bulamıyorum.

Ben efkardan önümü göremiyorum, senin bana dediklerine bak.
İçime işleyen bi işkence var benim, acısı somutlaşmaya yakın.
Göz önünde duran ama bulunamayan eşyalar gibi hissediyorum kendimi, annen olmadan sen bile bulamazsın beni.
Artık o kadar uzaklara geldim ki giderken, yoruldum da yetmedi hala buralardayım yeni anladım, yoruldum da anca uslandım, uslandım da bi işe yaramadım.
Şikayetçi olmayalı senden, olayını hala anlayamadığım varlıktan, işsizlikten doğan şu evrenden falan, uzatmaya lüzum yok, çok zaman oldu.

Benimde nazım sana kadar işte, kader mi dersin, yazık mı, umrumda değil.

Ama tek isteğim var senden, söyle, kimse dokunmasın bana sevmiyorum, efkardan önümü göremiyorum, sen dahil kimse durmasın artık burda, yıllardır seni içimden atmanın savaşını veriyorum.

saygılar…elzem

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s