fevr

suyum kaynıyor,
kapağım kapalı
retinam altında yanardağ saklar
bir çatlasam tepemden tırnağıma
yangın yangın fışkıracağım
sol omzum olduğundan ağır
bir ses ile yaktın
söndür şimdi söndürebilirsen

pınarlarımdan lav sızıp
çenemden damlıyor
bak aşk
göğsümde ölen cümle yar
sana sema,
döne döne yanıyor

seni benden
beni bizden
bizi cümlelikten korusun
başlatan

hey rab
zerre etmez bünyeme sığdırdığın bu evren
acısına fit olmuş kollarına koşuyor
kendi içinde katlanıp
çığ olmuş büyüyor
yine de sen
verdiğini bilirsin
ben aşkımı
aşk seni

seni ruhuma gömdüm
koru diye
kainatta zerre etmez ömrüm
arzın ve arşın merkezindeyim
kaçtıkça feveranımdan
kaplıyor benliğimi
içimde uyuyan şeytan çıkıyor,
kırıyor mağaraların taşlarını
yecûc ve mecûc
uyandır hepsini ey hakk
uyandır
nefsim ateş iken nefesim su
lakin içime koyduğun şu illet-i aşkı al

arzın ve arşın merkezinde bir hiçim başlatan
arzederim

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s