el-veda

Ben zaten öldürecektim kendimi
Sen bahane oldun

Beni trenler alır bakarsın
Kondüktörler toplayamaz
Derindir yırtılmışlığım

Seni sevmenin işçiliği zor
Meşakkatli üretim zamanlarısın
Zoraki mesaim
Sensizlik yoksulluğumdur benim
Gidersen…
Kurumsallaşır bende katlim
Oturur boğazıma
Biliyorum nefesi kesilir insanın
Atlarken kendi geçmişinden

Ölüm çok yakışacak bana
Göreceksin
As beni saçlarına
Göreceksin
Nasıl kırılacak darağaçları cellâtların
Ve nasıl sevecekler boynumun sesini
Ellerinle kır beni
Kır ki yeşersin sana dokunduğumda donan kır çiçekleri

Beni morglara sor
Her birine ayrı ayrı taşınacağım
Mekanım cennet değil ceset sağanakları olsun
Yaşadıkça değil, yandıkça çoğalacaksın bende
Kanamadım seni …
Otopsisine geciken bir neşterdin bende
Kanamadım seni…
… kanamadı… kanamadım
Kapanıyor ne yazık ki yaraların

Ben bir okyanusum
Dindirme beni
Fırtınaya söz verdim
birlikte coşacağız hep..
Bırakıyorum kendimi, dünyayı bağladım bileğime
Ben bu gece öleceğim.

Ben zaten öldürecektim kendimi
Sen bahane oldun.

Advertisements